Advies over wonen
en werken in Noorwegen?
Bel 0047 928 54 190

Zonnebril

Een poosje geleden nam ik voor de eerste keer in mijn Noorse leven de trein van Bergen naar Oslo, beter bekend als Bergensbanen. Met een tussenstop van enkele uren in Gol, waar ik een vergadering had in een zogeheten Høyfjellshotell. Met twee l-en op het eind. Een hotel in de bergen, op meer dan duizend meter boven zeeniveau. Meter over havet, zegt men hier. MOH, zoals NAP in Nederland.

Je moet heel wat meeslepen voor zo’n dagje dwars door Noorwegen, wil je goed voorbereid zijn op de seizoenen en weersomstandigheden die je onderweg meemaakt.

Lopend op weg naar het station in Bergen moest ik zoals je in deze stad kunt verwachten een regenjas aanhebben en een paraplu boven mijn hoofd houden. Een school voor voortgezet onderwijs in deze natte stad maakte ooit reclame voor zichzelf met de slogan du kan regne på Bergen. Je kunt op Bergen rekenen, waarbij rekenen ook regenen betekent. Fantastisch bedacht. En op de één of andere beurs stonden medewerkers van een bedrijf uit Bergen te zweten in felgekleurde en niet ademende regenpakken, om zich op die manier te onderscheiden van de andere standhouders. Prima promotie van de natste stad van Noorwegen, lijkt me. Maak van een nadeel een voordeel.

Na Voss begon de trein snelheid te minderen, niet omdat de machinist dat zo graag wilde, maar omdat de stijging naar de sneeuwwitte hoogtes van de Hardangervidda ingezet werd. Het natte landschap met de eerste tekenen van in de knop schietende gewassen ging over in een boomloos en wit landschap met prachtige vergezichten. Vakantiewoningen waren soms helemaal bedolven onder de sneeuw en alleen nog maar te traceren door een uitstekende schoorsteen. Ik vermoedde nog veel meer totaal ondergesneeuwde hutten. In het natte en grijze Bergen had ik vanzelfsprekend niet gedacht aan de absolute noodzaak van een krachtige zonnebril. Met bijna dichtgeknepen ogen probeerde ik echter het fascinerende winterse landschap in me op te nemen. Een meer winterse omgeving kon ik me niet voorstellen Dit moet toch de mooiste treinreis in Noorwegen zijn.

Op het hoogste punt, Finse 1222, was ik het liefst uitgestapt om me over te geven aan de lokroep van de hemelse witte wereld. In de zomermaanden was ik hier weleens geweest om een fietstocht omlaag te maken over de bekende en populaire Rallarveien. Een prachtige tocht van Finse naar Flåm, waarbij je op bepaalde gedeeltes kramp krijgt in je handen van het remmen, met ook nog eens het risico over de kop te slaan als je te graag remt. Ik heb destijds enkele onfortuinlijke ATBers met de toen nog unieke verende voorvorken een salto zien maken. Nu kon ik me niet voorstellen dat al deze sneeuw over vier tot vijf maanden bijna verdwenen is, om enkele maanden later alweer plaats te maken voor verse sneeuw. En dat terwijl ik thuis, noordelijker maar lager, de zomerbanden voor de auto alweer tevoorschijn heb gehaald.

Na Finse op 1.222 MOH gaat het weer omlaag, verder in oostelijke richting. In Gol werd ik opgehaald door de eigenaar van het Høyfjellshotell. ”Nee, u hoeft geen taxi te nemen, wij komen u graag ophalen. En we brengen u ook weer naar het station.” Wát een service! Een rit van meer dan een half uur, waarbij ik voor de tweede keer deze dag van de lente naar de winter vervoerd werd. In Gol was het helaas miezerig en een graad of twee boven nul, zodat ik regenjas en paraplu weer tevoorschijn kon halen. Bij het hotel bleef de thermometer steken op min vijf graden. De neerslag kwam daar dus als sneeuw naar beneden. Veel sneeuw, zo moest ook de hoteleigenaar erkennen. ”Maar de lente komt hier altijd op dezelfde dag”, zei hij. ”Niet de kracht van de zon, maar het aantal uren licht bepaalt wanneer de lente komt. En dat is op duizend meter hoogte op 23 mei.” Het is de mooie wetenschap van iemand die zijn hele leven al op deze plek woont. Dat hij hier geboren en getogen was bewees hij ook door in zijn Opel Astra met honderd kilometer per uur over de besneeuwde onverharde weg te rijden, die aan weerszijden door metershoge sneeuwwallen afgeschermd was. Ik hoopte maar dat deze witte wanden bij contact hetzelfde effect zouden hebben als strobalen bij autoraces, maar twijfelde daar tegelijkertijd sterk aan. Ik dacht nog even terug aan de Airsicknessbag die ik in de trein aantrof.

Bij het hotel aangekomen kon ik met klamme handen mijn regenjas vervangen door een dikke winterjas, muts, handschoenen en schoenen met dikke rubberen zolen, ware het niet dat ik deze winteruitrusting net als de zonnebril niet bij me had. En een wandeling in de sneeuw op schoenen met dunne leren zolen resulteert gegarandeerd in koude en natte voeten voor de rest van de dag. Ik begrijp goed dat Noren ook onder hun zakenpak wat minder elegante schoenen met weerbestendige zolen dragen. Voor mij bleef niets anders over dan naar binnen te gaan en onder het genot van een beker koffie het uitzicht in me op te nemen.

De reis naar Oslo werd enkele uren later, na de vergadering, voortgezet. Het landschap werd weer minder spannend en maakte na een paar uur reizen plaats voor een opeenvolging van saaie voor-of nasteden van Oslo. Het was laat in de avond toen ik in Oslo aankwam. Daar was het droog en warm, zodat ik de vijfhonderd meter naar het hotel bijna zonder jas kon overbruggen. Met weemoed dacht ik terug aan het eerste deel van de reis, van Bergen naar Gol. De volgende keer neem ik Bergensbanen in de enige juiste richting, van Oslo naar Bergen. Met een zonnebril en een koffer vol winterkleding. En een paraplu.

Neem een nieuwsbrief...

Abonneer u op de nieuwsbrief van norsk.nl, met nieuws over projecten, vacatures, onroerend goed en vestigingsmogelijkheden in Noorwegen. De nieuwsbrief verschijnt ongeveer één keer per maand.