Advies over wonen
en werken in Noorwegen?
Bel 0047 928 54 190

Zoen, klem, kram

Het afscheid van onze nieuwe Noorse vrienden, voor zover je binnen enkele uren vrienden kunt maken, verliep ongemakkelijk. Of beter gezegd: onhandig, stuntelig. Niet omdat we de oergezellige avond niet af wisten te ronden omdat we staand in de gang en met de jassen aan elke keer weer nieuwe gespreksonderwerpen wisten te vinden. Ook niet omdat we na de nodige borrels niet meer zo stabiel op de benen stonden en ons aller Noors wat minder duidelijk verstaanbaar was dan aan het begin van de avond. Maar wel omdat wij als Nederlanders zo graag willen zoenen, zodra er maar een reden voor lijkt te zijn. Één keer rechts, één keer links en tot slot nog een keer rechts. Of net omgekeerd, wat tot een klein beetje verwarring kan leiden.

Drie zoenen ter bevestiging van dat we zo´n leuke avond met elkaar hebben gehad. Zo deden we dat thuis in Nederland ook, bij buren, vrienden en familie. En voor de mannen onder elkaar een stevige handdruk en een aanraking van de schouder met de linkerhand, want niet iedere man stelt een zoen van een andere man op prijs, hoe goed ze elkaar ook kennen. Reken eens uit hoeveel zoenen er op een Nederlandse verjaardag gegeven en ontvangen worden, en hoeveel daarvan echt gemeend zijn. Op een verjaardag waar 10 vrouwen aanwezig zijn die je allemaal kent, zoen je elkaar snel uitgerekend 60 keer. Bij binnenkomst 30 keer en bij het afscheid nemen 30 keer. Je komt er bijna niet onderuit. Een vrouw zoent zowel de mannen als de vrouwen in het gezelschap, waardoor zij op de 120 zoenen uitkomt. En zo wordt er op een feestje met 20 mensen al snel veel meer dan duizend keer gezoend. Dat kan niet gezond zijn.

De Noren bij wie we op bezoek waren, nu meer dan acht jaar geleden, zijn inmiddels echte vrienden geworden. We komen maandelijks bij elkaar over de vloer en gaan ook regelmatig met elkaar uitstapjes maken in de bergen, bossen of in het dorp. Samen paddenstoelen plukken, een rommelmarkt bezoeken of vissen. Jagen doen we geen van allen. En is één van ons alleen op pad geweest, dan wordt toch nog de buit verdeeld, of het nu om bessen, vissen of paddenstoelen gaat. De zelfgemaakte jams, chutneys, zuurkool en bier weten bij wijze van spreken zelf de weg naar elkaars openstaande achterdeuren te vinden.

De vriendschap is werkelijk een echte vriendschap geworden, het afscheid nemen van elkaar is echter in de jaren die achter ons liggen weinig veranderd. Zoenen hebben we nooit gedaan bij binnenkomst of vertrek. Behalve dan die eerste gezellige avond met verse garnalen, brood, mayonaise en gekoelde witte wijn. De eerste en laatste mislukte en eenzijdige zoenen in Noorwegen. Acht stuks in totaal: zes van mijn vrouw Esther, veel meer een doorzetter dan ik, en twee van mij. In Noorwegen zoenen we niet. We klemmen, klemmer. Beter dan in Zweden, waar ze krammen. Een Noorse klem is dan wel hetzelfde als een Zweedse kram, maar ik vind klem vriendelijker klinken. Zolang je het woord maar niet al te letterlijk opvat in het Nederlands.

De initiërende handelingen van het afscheidsritueel bij onze nieuwe vrienden waren ongeveer hetzelfde als in Nederland: we pakten elkaar beet bij de schouders of bovenarmen en bogen ons naar elkaar toe. Maar terwijl ik mijn getuite lippen schuin tegen de rechterwang van de gastvrouw probeerde te planten, in de verwachting dat zij hetzelfde zou doen, schoof zij haar gezicht nog verder langs mijn gezicht, met als doel om een licht wangcontact tot stand te brengen. En zodoende kwam ik met mijn mond onbedoeld bij haar rechteroor uit, mijn neus in haar naar garnalen ruikende haardos. Verward maar niet uit het veld geslagen wilde ik mijn Nederlandse ritueel voortzetten. Ik duwde de gastvrouw voorzichtig iets van me af om vervolgens haar linkerwang te kunnen bereiken. Ook deze tweede poging liep op een flop uit. Ik had het gevoel als groentje een blauwtje te lopen en zag na de tweede oorzoen in dat ik de rechterwang voor de tweede keer maar beter achterwege kon laten. Het afscheid van de gastheer verliep met gewoon handen schudden een stuk meer volgens mijn Nederlandse verwachtingspatroon.

Tijdens het afscheid nemen had ik niet op mijn vrouw gelet, maar de volgende ochtend deed zij bij het ontbijt uit de doeken hoe ze zowel bij de gastvrouw als de gastheer de mist in was gegaan met haar goedbedoelde zes zoenen.

Ik vind het klemmen heerlijk en hygiënisch. Zoenen hoeft voor mij niet meer, behalve dan met mijn vrouw. Nu ik dit opschrijf komt de herinnering aan één van mijn tantes naar boven, die iedereen altijd vol op de mond zoende, met natte lippen. Of een andere tante, die tijdens het zoenen inademde, zodat er een soort vacuüm leek te ontstaan.

Ook het klemmen kent allerlei gradaties. Bij de hartelijke klem hebben de gezichten echt contact met elkaar en sluit je misschien zelfs even de ogen. Bij de minder enthousiaste klem blijft er nog een paar millimeter ruimte tussen beider rechter gezichtshelften en houd je je ogen open om te zien wat er achter de persoon die je klemt gebeurt.

En de mannen onder elkaar in Noorwegen? Ja hoor, die klemmen elkaar meer dan mannen in Nederland elkaar zoenen. Wang tegen wang. Kinn mot kinn. Geschoren en ongeschoren.

Klem,
Henk

Neem een nieuwsbrief...

Abonneer u op de nieuwsbrief van norsk.nl, met nieuws over projecten, vacatures, onroerend goed en vestigingsmogelijkheden in Noorwegen. De nieuwsbrief verschijnt ongeveer één keer per maand.