Advies over wonen
en werken in Noorwegen?
Bel 0047 928 54 190

Vallen en opstaan

De eerste jaren na zijn verhuizing schreef Brugman bijna wekelijks een brief naar zijn goede vriend Peter. Hier volgt één van zijn brieven.

Hoi Peter,

Vorige week zondag hebben we voor het eerst van ons leven op onze eigen nieuw gekochte ski’s gestaan en vooral gelegen, in de meest onvoorstelbare houdingen. Het is leuk en mooi om een tocht door het witte landschap te maken, maar in de afdalingen met bochten zijn Esther en ik voorzichtig uitgedrukt nog niet zo bedreven. Omhoog met overdreven O-benen gaat al prima. Maar wat moet ik tijdens de afdaling als in de bocht ook nog een paar stevige naaldbomen staan, waar ik liever niet tegen aan knal. Juist, ruim vóór de bocht gecontroleerd vallen en nog een stuk doorglijden met je ski’s in je nek, richting Esther die mij is voorgegaan en mij met fototoestel gierend van het lachen op staat te wachten. Gelukkig was het erg rustig, niet koud en was de sneeuw zacht. En ik ben nog altijd aardig lenig voor mijn leeftijd.

Mijn altijd behulpzame chef had me afgelopen week in een lunchpauze nog wel uitgelegd hoe ik van rechts naar links of was het van links naar rechts mijn gewicht moest verplaatsen in een bocht en de rechter of linker ski uit de loipe moest halen, maar op dat moment begreep ik er al geen moer van, mede gezien mijn nog lang niet perfecte Noors en zijn heftige dialect. Laat staan dat ik er iets van begreep op het moment dat ik met een gevoelsmatige snelheid van meer dan 60 kilometer per uur naar beneden suisde. Alle begin is moeilijk. Ik zag mezelf weer als klein jongetje op de vaart schaatsen op Friese doorlopers, achter een stoeltje. En dan toch nog weten te vallen.

Een paar weken daarvoor hadden we ski’s en schoenen van Esther’s collega’s geleend, samen met een grote kist vol met potjes en tubes was, kleefmiddel en naar citroen ruikend oplosmiddel. Volgens de thermometer aan de buitenkant van ons huis was het 2 graden boven nul. Dat was belangrijk om te weten, omdat de temperatuur de keuze van de was bepaalt, zo hadden we geleerd. Het is een hele wetenschap. Het kostte me bijna een uur om de twee paar ski’s eerst aan de onderkant schoon te maken en daarna met de juiste was in te smeren. Absoluut geen leuke bezigheid op een zonnige winterzondagmiddag.

Vol goede moed reden we naar een skigebied in de buurt en deden de ski’s onder. Op een vlak stuk welteverstaan, zodat we niet meteen onderuit zouden gaan. En zowaar, we konden ons voortbewegen, zonder te vallen. Na twee minuten echter weigerden de ski’s verder te glijden. Het kostte ons moeite om vooruit te komen. Was dat nou langlaufen? Bleek er een enorme lading sneeuw aan de onderkant van de latten vast te kleven. Een behulpzame voorbijganger gaf aan dat we waarschijnlijk de verkeerde was hadden gebruikt, omdat de temperatuur in de bergen wat lager is dan in het dorp. Denk daar als beginneling maar eens aan. Bovendien had ik in mijn enthousiasme de ski’s van voor tot achter helemaal in de was gezet,terwijl je eigenlijk maar een klein stuk in het midden moet insmeren. Dat was onze eerste skitocht, die zonder de voorbereidende handelingen van een uur slechts tien minuten duurde. De lol was er voor die dag wel even af.

Het dichtstbijzijnde skigebied ligt op nog geen tien minuten rijafstand van ons huis. Wat en luxe is dat. Het is een soort hoogvlakte met enkele berghellingen. In het skigebied bevinden zich drie liften voor de slalommers en snowboarders en geprepareerde tracks voor de toerskiërs, zoals wij. Aan slalom wagen wij ons nog niet, om over het snowboarden maar niet te spreken. Er zijn eigenlijk geen toeristen in dit gebied en de sfeer is erg gemoedelijk. Geen showbinken, geen dure uitrustingen, alleen maar locals in isolerende werkpakken. Er is ook de mogelijkheid om slalomski’s te huren voor een relatief laag bedrag. Maar zoals gezegd, wij zijn vooralsnog toerskiërs. Misschien volgende winter?

Het kopen van onze eerste lange latten ging erg snel: in de eerste de beste sportzaak hebben we een pakket gekocht, bestaande uit ski’s met staalkanten, schoenen, bindingen en stokken. Daarnaast moesten we nog was en kleefmiddelen kopen om de onderkant van de ski’s mee in te smeren. In totaal waren we voor twee paar ski’s met toebehoren nèt iets meer dan 4.000 Noorse kroner kwijt. Valt mij erg mee. Voor het kopen van de smeerseltjes kregen we in de winkel advies van een doorgewinterde, wat een toepasselijk woord, klant. De jeugdige verkoopster wist ons geen advies te geven. Er gaat een wereld voor me open op dit gebied. Twee weken geleden wist ik nog niet zoveel van ski’s, behalve dan dat we voor het doel waarvoor wij ze willen gebruiken het beste ski’s met staalkanten moesten kopen, nu weet ik al het verschil tussen gele, blauwe en rode was. De kleur duidt niet op de was zelf maar op de kleur van het blikje waar hij in zit. Voor elke temperatuur moet je was uit een andere kleur blikje gebruiken. En voor natte of oude sneeuw moet je weer ander spul gebruiken. Dat moet ik nog even uitzoeken. En ik weet nu hoe en vooral waar je de ski’s moet waxen. Ik vind het wel leuk om me erin te verdiepen. En dat is ook wel nodig, getuige onze allereerste frustrerende ski-ervaring.

Ook al vallen we nog veel en weten we nog steeds geen bochten van 90 graden in de loipes te maken, we hebben na de eerste teleurstellende ervaringen veel plezier in het langlaufen. Het is gewoon heerlijk om op een mooie zonnige winterdag door een wit landschap te glijden, slechts af en toe iemand anders tegenkomend. Voor ons is dat voldoende motivatie om verder te gaan, met veel vallen en opstaan.

Neem een nieuwsbrief...

Abonneer u op de nieuwsbrief van norsk.nl, met nieuws over projecten, vacatures, onroerend goed en vestigingsmogelijkheden in Noorwegen. De nieuwsbrief verschijnt ongeveer één keer per maand.