Advies over wonen
en werken in Noorwegen?
Bel 0047 928 54 190

Terug

Als een Nederlander mij vertelt dat hij of zij teruggaat naar Nederland, dan hoor ik eerst altijd dat er niets mis is met Noorwegen of met de Noren. De klaagzang komt later pas. Men begint doorgaans met het verantwoording afleggen, het geven van redenen waarom men naar Nederland verlangt, welke ”dingen” men zo mist in Noorwegen, ”dingen” die in Nederland zo vanzelfsprekend gewoon waren, dat je er niet bij stilstond dat je die ook zou kunnen gaan missen. ”En wat zijn die ”dingen” dan”, pleeg ik te vragen aan de opgeluchte Nederlander die blij is dat het hoge woord van teruggaan er eindelijk uit is. Alleen al door te vertellen dat je teruggaat naar Nederland wordt de tijd die je in Noorwegen nog rest draaglijker, zo lijkt het wel. Nou, gezelligheid, even een bakkie leut bij de buren, of winkelen, of vrouwen.

”Vrouwen?” ”Ja, vrouwen”, zei een een Nederlander hier in de buurt tegen me, die onlangs een eind had gemaakt aan een acht jaar durende, of beter gezegd slepende, relatie met een drie jaar oudere schone Drentse, die op haar beurt kort daarna een drie jaar oudere Noorse dorpsgenoot aan de haak sloeg. Ik moet zeggen dat ik ze goed bij elkaar vind passen. De energie spat van beiden af, en dat kon ik nu niet bepaald zien bij haar Nederlandse ex-partner, die nu naarstig op zoek is naar een nieuwe vrouw. En die hij maar niet kan vinden in Noorwegen. ”Met Noorse vrouwen kun je echt helemaal niets beginnen”, vertrouwde hij mij toe. Ik heb er spijt van dat ik niet doorgevraagd heb, uit het veld geslagen door deze nog nooit eerder gehoorde emigratiereden. Hij heeft zijn hoop op de Utrechtse binnenstad gevestigd, alwaar hij een appartementje ergens boven een winkel gaat huren. Het schijnt er te krioelen van mooie vrouwen waarmee hij een goed gesprek kan aangaan. In de kroeg natuurlijk.

Na een tijdje doorpraten blijkt er toch wel heel veel mis te zijn met Noorwegen. Het is er saai, er gebeurt helemaal niets, ze houden er rare alcoholische gewoontes op na, hun eten en manier van eten is ronduit schokkend, het zijn eigenlijk gewoon boeren. ”En daar voel ik me niet bij thuis. Ik moet gewoon terug naar Nederland, mijn oude leven weer oppikken.”

”Heeft het verbreken van je relatie met Monique er ook wat mee te maken”, vraag ik aan hem. Nu we toch bezig zijn wil ik een complete analyse. ”Eigenlijk was zij het altijd die wilde emigreren naar Noorwegen en heb ik altijd mijn reserves gehad. In Nederland waren we al uit elkaar gegroeid, hadden regelmatig langdurige onenigheid. We hoopten een beetje dat de emigratie naar Noorwegen onze relatie een nieuwe impuls zou geven. En dat is dus inderdaad gebeurd, alleen niet in de richting die we gehoopt hadden. ”

Zoals ik hierboven al schreef kom ik af en toe in contact met Nederlanders die terugkeren. Zo ontmoetten Esther en ik vorig jaar op onze vakantie de vrouw van een gezin dat bezig was terug te keren, omdat ze de Nederlandse gezelligheid zo miste. ”In Nederland kan ik gewoon ’ s ochtends bij de buurvrouw een kopje koffie drinken. Of zij bij mij. Hier zit ik alleen thuis op de bank en kan geen kant op. Directe buren hebben we niet. Van de gezinnen in het dorp die we kennen werken beide partners full-time. En ’ s avonds is iedereen met zijn eigen gezin bezig. Mijn man heeft overdag de auto mee naar zijn werk, dus ik kan ook niet even naar de stad rijden om te winkelen. Straks kan ik gewoon weer met de bus naar Den Bosch en lekker shoppen en een terrasje pakken. Wat kan ik me daar op verheugen.”

”Wat vindt je man er eigenlijk van”, vroeg Esther de vrouw. ”Hem bevalt het prima. Hij heeft een leuke baan en heeft niet zoveel stress op zijn werk als hij in Nederland had. En hij vermaakt zich wel met sport, jacht, skiën, vissen, noem maar op. Eigenlijk had hij wel willen blijven.”

”En de kinderen dan?”

”Zij vinden het wel jammer. Maar ze komen weer bij hun oude klasgenootjes. Ze zullen het vele buiten zijn wel missen, de ruimte die ze hier hebben de skimogelijkheden, de muziek die ze met vriendjes maken, de boomhutten die ze bouwen. Maar alles went weer. Je zult zien dat ze zich zo weer thuis voelen in Nederland. Straks gaan ze gewoon weer met vriendjes de stad in. ”

Ik durfde haar niet te vragen of zij misschien niet wat meer moeite had kunnen doen om ”te wennen”, om er wat van te maken en zich in te spannen om zich in Noorwegen thuis te voelen. Maar daarvoor was de toevallige ontmoeting onderweg niet geschikt. Misschien had ze wel alle moeite van de wereld gedaan. Op haar manier.

Na het wensen van sterkte en succes vervolgden Esther en ik onze vakantiereis door Noorwegen. We vroegen ons af of wij eigenlijk niet terug zouden willen naar Nederland? Een vraag die elke keer opduikt wanneer wij aanstaande remigranten ontmoet hebben en die wij op dat moment dus niet voor de eerste keer aan elkaar en onszelf stelden.

Terug naar Nederland? Lekker naar buiten, naar verboden toegang, naar open vuur verboden, verboden te zwemmen, verboden te duiken, verboden te betreden, verboden te surfen, verboden aan te raken, verboden te kamperen? Terug naar hondenpoep op de stoep, naar verstikkende zomers en natte winters? Terug naar gezellige terrasjes en leuke kroegjes, naar overvolle koopgoten, badstranden en dito musea, naar verkeerslawaai in alle uithoeken van het land? Terug naar familie en onze beste vrienden, die we al een eeuwigheid kennen, waar het altijd gezellig is en waar we altijd welkom zijn?

Voor ons is de Noorse gezelligheid meer dan genoeg: samen met buren of kennissen een mooie skitocht of wandeling maken, de ene thermoskan gevuld met koffie, de andere met worstjes. Elkaar uitnodigen voor een etentje, maar niet te vaak. Samen het bos uitdunnen, voldoende de tijd nemend om alle lekkere baksels te nuttigen bij ontelbare koppen koffie. Buiten natuurlijk. Met vrienden een boottocht over de fjord, ergens aanleggen en garnalen eten. Een onvervangbaar weekendje met ons tweeën naar de hut in de bergen. Candlelight. Vrienden uit Nederland een weekje op bezoek.

En winkelen? Lang leve internet: ik hoef de deur niet meer uit om een boek, DVD of wasmachine te kopen. En voor mijn kleren heb ik mijn winkels in Trondheim al gevonden. Daar hoef ik ook niet meer te zoeken. Een merkbroek in Amsterdam ziet er hetzelfde uit als een merkbroek in Trondheim. Zelfs de prijzen verschillen nauwelijks.

Voor het klimaat hoeven we ook niet terug, hoewel beelden van schaatsend Nederland natuurlijk fantastisch zijn. Maar dat is altijd maar even. We genieten hier elk jaar weer van de winterse winters en de zachte zomers, niet zo verstikkend. En we genieten van de ruimte en vrijheid die we hier hebben en benutten.

En Nederland? Ligt om de hoek. Te dichtbij om naar terug te keren. Dichtbij genoeg om naar toe te gaan.

Neem een nieuwsbrief...

Abonneer u op de nieuwsbrief van norsk.nl, met nieuws over projecten, vacatures, onroerend goed en vestigingsmogelijkheden in Noorwegen. De nieuwsbrief verschijnt ongeveer één keer per maand.