Advies over wonen
en werken in Noorwegen?
Bel 0047 928 54 190

Schuldgevoel

17 mei. Wat een heerlijke dag. Elk jaar weer word ik op deze nationale feestdag mijn bed uitgeknald door enkele kanonschoten. En dat om zeven uur in de ochtend. Niet de leukste manier om wakker te worden op een vrije dag. Ik heb wel begrepen dat in andere dorpen het wat later knalt. Misschien moeten we toch maar verhuizen naar een buurgemeente.

Terwijl een groot aantal dorpsbewoners een paar uur later naar een weinig vernieuwende toespraak van een notabele uit de gemeenschap gaat luisteren, maken wij ons op voor de eerste lange wandeling van het jaar. De sneeuwgrens is al flink omhoog gekropen, zodat we in het dal achter ons huis een droge wandeling kunnen maken. Geen sneeuw meer die je schoenen in kruipt. Tegen een regenbuitje kunnen we ons kleden. De eerste jaren dat we in Noorwegen woonden, namen we nog gedwee en gemotiveerd om volledig te integreren deel aan de 17e mei-viering. Maar sinds we begrepen hebben dat men op de 17e mei Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap viert, analoog aan Liberté, Egalité, Fraternité in Frankrijk, hebben we besloten deze gedachte werkelijk te respecteren. Dus nemen we nu de Vrijheid om ons na de kanonknallen nog eens om te draaien in bed en later op de dag de natuur in te gaan.

In het dorp viert men ondertussen Gelijkheid, want de viering is gelijk aan die van vorig jaar en het jaar daarvoor en daarvoor. De notabele kan variëren, de toespraak niet: als in de openingszinnen de woorden Eidsvoll en Grunnlov en het jaartal 1814 niet voorkomen, is er iets misgegaan bij het schrijven of kopiëren van de toespraak. Ach, in Nederland zit er eigenlijk ook niet veel variatie in Koningsdag of 5 mei: optochten, rommelmarkten en popconcerten domineren op deze hoogtijdagen de gemeentelijke agenda’s. Veel mensen weten al niet meer waarom 5 mei een bijzondere dag is.

We moeten morgen wel zorgen dat we niet te vroeg vertrekken voor onze wandeling. Vorig jaar hadden we de pech om net achter de optocht te eindigen, samen met een paar oudere en onwetende Duitse toeristen. Later heb ik ze op een parkeerplaats nog geprobeerd uit te leggen wat er aan de hand is in Noorwegen. Ze waren ook wakker geworden door de kanonschoten en hadden toen meteen hun koffers gepakt en de vakantiehut verlaten. Geduldig reden we stapvoets op gepaste afstand van de ”tog”, totdat deze linksaf sloeg in de richting van het kerkplein waar de officiële toespraak zou worden gehouden. Voor de kinderen hèt moment om het eerste ijsje te verschalken of een zoete ”brus” te drinken.

Ik heb me nooit thuis gevoeld in de optocht. De ”tog” bestaat altijd uit het plaatselijke muziekkorps, voorafgegaan door de met ambtsketting beklede burgemeester. In het dagelijks leven zie ik hem alleen maar in een vale spijkerbroek en t-shirt, maar op de 17e mei is hij altijd voor een paar uur in het pak gehesen. Waarschijnlijk zijn enige pak. ’s Avonds heeft hij zijn vertrouwde jeans en shirt weer aan. En achter het korps veel kinderen en ouders, mooi gekleed in hun bunad. Het grappige is dat je aan de bunad kunt zien of men uit de buurt komt of uit een andere regio. Elk deel van het land heeft zo zijn eigen bunad. Een Pakistaanse uit het dorp valt op door traditionele kleurrijke kleding uit haar geboortedorp. Ik vind het wel mooi, hoewel ik mezelf nog niet in Staphorster of Urker klederdracht ertussen zie lopen.

Terwijl het muziekkorps speelt en in een te traag traag tempo over de openbare weg naar het kerkplein marcheert, is de rest van de optocht stil, erg stil. Geen uitbundigheid, geen juichende en feestende mensen. Enkele kinderen zwaaien voorzichtig en zeker niet enthousiast met een klein vlaggetje, denkend aan de ijsjes en worstjes die hen te wachten staan. Bij het bejaardenhuis houdt de stoet even stil en wordt er een nummer gespeeld voor de bewoners. Hetzelfde nummer als vorig jaar. Daarna gaat men rustig verder naar het eind- en hoogtepunt, naar de toespraak waarvan men de inhoud al kent. En dat was het wel zo’n beetje. Wat een feest. Zelfs de journalist van de plaatselijke krant kan het artikel van vorig jaar weer uit zijn archief halen. Een paar nieuwe foto’s erbij is voldoende.

Maar ik ga een mooie dagwandeling maken en voel me nu al schuldig. Heb het gevoel dat ik me onttrek aan iets waaraan ik eigenlijk had moeten deelnemen. Het knaagt. Broederschap. Mijn schuldgevoel verbergend zal ik mijn collega’s de 18e vertellen dat ik heerlijk gewandeld heb en genoten heb van de ontluikende bloemen en planten, dat ik de lente tot in mijn tenen kon voelen, dat ik sporen van een veelvraat heb gezien.

Volgend jaar loop ik weer mee in de optocht. Die wandeling kan ook op een andere dag.

Neem een nieuwsbrief...

Abonneer u op de nieuwsbrief van norsk.nl, met nieuws over projecten, vacatures, onroerend goed en vestigingsmogelijkheden in Noorwegen. De nieuwsbrief verschijnt ongeveer één keer per maand.