Advies over wonen
en werken in Noorwegen?
Bel 0047 928 54 190

Onwillige verkopers

Ik zit in de verkoop. Niet aan particulieren, maar aan bedrijven. Dat doe ik nu ruim twee jaar, met veel plezier. Maar ook met veel verbazing af en toe.

Nu ben ik geen topverkoper. Ik kan ongetwijfeld nog heel veel leren van de echte harde commerciële vrouwen en mannen die in hun lease-auto’s hun resultaten elk jaar weer weten te verbeteren. Maar ik ben wel in staat een mooi aanbod te maken met een prijs die voor de klant in positieve zin afwijkt van de catalogusprijs. Meestal is dat in Noorwegen echter niet nodig, omdat men zonder morren de eerstgenoemde prijs accepteert. En dat niet alleen, de klant reageert ook nog weleens met de woorden: ”det var billig”, mij het onaangename gevoel gevend dat ik er eigenlijk meer uit had kunnen halen. Ook niet leuk. Misschien ben ik wel een hele slechte verkoper. Zal het mijn chef eens vragen.

Met mijn verkopersoor luister ik natuurlijk ook naar Noren die mij iets willen verkopen. En hier moet me meteen van het hart dat ik sterk twijfel aan het woord ”willen”. Als ik alle Noorse verkopers over een kam mag scheren, dan kan ik gerust concluderen dat men niet wil verkopen, dat men het eigenlijk niet kan schelen of je hun product koopt of niet.Vorig jaar was mijn auto na 300.000 kilometer aan vervanging toe. Dat vond mijn garagehouder ook toen ik weer eens langskwam voor de zoveelste vervanging van een versleten onderdeel. ”Kom maar even mee naar mijn kantoor, dan zal ik je een mooi aanbod maken voor een nieuwe auto”. Ik had geen haast (ik word al een beetje Noors) en wist van eerdere bezoeken dat de koffie er niet verkeerd smaakt. Hij begon met het model dat me wel aanstond en stelde natuurlijk allerlei extra’s voor. Zo ook de winterbanden met mooie velgen. Anti-verblindings-spiegel? Ja, graag! Na een kopje koffie begon de printer te ratelen en kwam het aanbod tevoorschijn. Met trots overhandigde de verkoper mij de print. ”Maar is dat niet gewoon de prijs die in de catalogus staat”, vroeg ik toch wel enigszins verbaasd. ”Dat had ik zelf ook kunnen uitrekenen.” ”ja, dat klopt”, zei de verkoper. Ik heb nog even doorgereden met mijn oude auto en ben uiteindelijk bij een andere dealer terechtgekomen.

Maar verkopen willen ze niet, de Noren. Vandaag nog belde ik met een bedrijf om een nieuwe motorzaag te bestellen. Krijg ik een antwoordapparaat: ”hei, vi har lunsj fra klokka 11 til klokka 12 og telefonen er da stengt…….” Terwijl ik juist in mijn eigen lunchpauze en niet in de tijd van de baas een bestelling wil plaatsen. Na 12 uur probeer ik het toch maar even. Ik worstel me door allerlei keuzemenus heen en kom eindelijk bij de afdeling verkoop: ”vi har for tiden stor trafikk, vennligst vent”. Een halve minuut later krijg ik een variant: ” vi har fortsatt stor trafikk, vennligst vent”. Tien minuten en enkele varianten later verbreek ik de verbinding, weer enkele kroner lichter vanwege de gesprekskosten voor een gesprek dat niet heeft plaatsgevonden. Dat het in Nederland niet anders zal zijn, stelt me gerust.

Het is mijn dag blijkbaar niet vandaag. Bij de plaatselijke Elkjøp, een winkel waar je terecht kunt voor koffiezetapparaten, stereo-apparatuur, wasmachines en computers, moet ik een nummertje trekken om iets te mogen kopen van een van de jonge en ondeskundige verkopers. Weer wachten, lang wachten. Kon ik op kantoor nog achterover leunen in mijn stoel, hier moet ik staan en me behoeden voor een gelegenheidsaankoop waar ik geen verkoper bij nodig heb. De tijd dood ik door te fantaseren over een winkel waar de verkopers in de rij staan om mij te mogen helpen. Ik mag zelf bepalen welke verkoper iets aan mij mag verkopen. Of een winkel waar je rondkijkt en op het juiste moment een verkoper op je afstapt die beleefd hulp aanbiedt. Omdat ik een veerboot moet halen, geef ik deze gedachten en het wachten ook maar op. Nog vijf wachtenden voor me. En zo heb ik deze dag toch weer heel wat geld in mijn portemonnee kunnen houden. Aan een klant die net binnenkomt geef ik mijn nummer. Als ik geen geld kan uitgeven, kan ik op zijn minst een goede daad verrichten.

Naast de verkopers in de winkel heb je ook in Noorwegen de vertegenwoordigers die bij het bedrijf langskomen, onaangekondigd en altijd op het verkeerde moment. Onlangs kwam een mevrouw langs die mij allerlei handige maar volstrekt nutteloze gereedschappen wilde verkopen. Maar ze had ook iets wat het bedrijf op dat moment nodig had: nieuwe kantinestoelen. En precies van het merk dat wij op het oog hadden. Toch maar even wat tijd vrijmaken. Ik maakte haar erop attent dat de concurrent in de stad dezelfde stoelen goedkoper kan leveren. Het bewijs kon ik haar laten zien op internet. Helaas kon ze niet zomaar wat van de prijs afdoen en moest ze eerst met haar werkgever overleggen. Met de belofte dat ze binnen een paar dagen weer contact op zou nemen en met een goed aanbod zou komen, nam ze afscheid. Eindelijk iemand die wil verkopen, dacht ik.

Ze nam geen contact meer op, maar ik kreeg drie weken later wel een kaartje in de bus dat ze de week erop langs zou komen. Inmiddels pauzeerden we al dagelijks een halfuurtje op onze nieuwe kantinestoelen, in de stad gekocht, met ongevraagd een extra korting omdat we aan de andere kant van de berg ons bedrijf hebben. Fjellrabatt noemen ze dat. De vertegenwoordigster heb ik nooit meer gezien.

Neem een nieuwsbrief...

Abonneer u op de nieuwsbrief van norsk.nl, met nieuws over projecten, vacatures, onroerend goed en vestigingsmogelijkheden in Noorwegen. De nieuwsbrief verschijnt ongeveer één keer per maand.