Advies over wonen
en werken in Noorwegen?
Bel 0047 928 54 190

Onbezonnen en blij

De eerste jaren na zijn emigratie naar Noorwegen schreef Brugman bijna wekelijks een brief naar zijn goede vriend Peter. Hier zijn brief waarin hij vertelt dat hij samen met zijn vrouw een huis heeft gekocht.

Hoi Peter,

Om maar met de deur in huis te vallen: we hebben een huis gekocht. In een klein dorpje, zo’n 25 kilometer hier vandaan. Ons eigen privé-hotelletje in oud-Noorse stijl. Pippi Langkous zou er jaloers op zijn geweest. Spannende tijden breken aan. We weten eigenlijk nog niet waar we onbezonnen aan begonnen zijn. Nog steeds hebben we onze roze brillen op.

Plukken we volgend jaar onze eigen frambozen, kruisbessen, rode bessen en pruimen? Hangt op 30 april een Nederlandse vlag in onze eigen verrotte houten vlaggenmast? Bakken we over twee maanden brood in een traditionele oude gietijzeren oven? Komt de verflucht ons over drie maanden de neus uit? Vernikkelen we van de kou in ons nieuwe huisje met gebarsten ramen? Genieten we dit voorjaar in onze eigen veranda van de voorjaarszon? Of pakken we de morgenzon op het vaste houten bankje bij de overdekte entree? Komt er überhaupt wel zon in de winter? Zitten we deze zomer buiten en genieten van ons mooie uitzicht en het geluid van het kabbelen van het riviertje langs onze tuin? Of ben ik druk bezig met het aanleggen van een parkeerplaats of het opknappen van de tuinkamer? Of probeer ik de zoveelste lekkage te verhelpen? Verf ik over een half jaar de laatste paneeldeur af en heb ik net de vloer in onze slaapkamer geschuurd? Of zitten we dan bij de buren een borrel te drinken? Of draai ik “Our House” van Crosby, Stills, Nash and Young keihard, omdat toch niemand er last van heeft? Betaal ik over een paar maanden de timmerman voor de nodige herstelwerkzaamheden of is het huis reeds ingestort? We zullen het zien, maar snel en ondoordacht is het na de bezichtiging, vorige week zaterdag, wel gegaan. Heerlijk om eens niet berekenend ergens voor te gaan.

De dinsdag na mijn terugkeer van een dagje Oslo voor mijn werk ontdekte ik het huis op de internetsite van een plaatselijke makelaar. Esther vertelde later dat het huis haar ook al opgevallen was bij de makelaar en dat ze met de papieren ervan in haar handen had gestaan. ‘s Woensdags naar de makelaar om meer gedetailleerde informatie op te halen, waarop ook stond dat er de zaterdag erop een bezichtiging zou zijn. Een beroerd tijdstip voor Esther, omdat ze naar de opening van een tentoonstelling van een lokaal bekende ontwerper zou gaan. Een slecht tijdstip voor mij, omdat ik eigenlijk voor mijn werk op een vakbeurs in de stad moest werken om onze nieuwe produkten te promoten. Vrijdagavond hebben Esther en ik er lang over gepraat: gaan we wel of gaan we niet naar de bezichtiging? Het resultaat is bekend: Esther heeft de opening gemist en ik heb geruild met een collega. Hoe was alles gelopen als we niet naar de bezichtiging waren gegaan?

Klokslag twee uur waren we bij het huis, zoals afgesproken met de makelaar. Zoals vaak in Noorwegen was er noch in de directe, noch in de wijde omgeving een makelaar te zien, alleen de erg aardige eigenaar. (Dachten we toen. Een week later werd ons duidelijk dat het één van de erfgenamen was van degene die hier gewoond had en die een paar jaar geleden overleden was.)

Toen we binnenkwamen had ik meteen al het gevoel dat dit weleens een heel leuk huis voor ons zou kunnen zijn en dat gevoel werd tijdens de bezichtiging meer en meer bevestigd. Voor het eerst in mijn leven kon ik door een oud huis heen kijken. Ik bedoel daarmee dat ik weet dat er eufemistisch uitgedrukt nogal wat aan moet gebeuren en dat het niet luxe is, maar dat het huis op zich een plaatje is. In Nederland zag ik bij het zien van oude huizen enorm tegen onderhoud, verbouwingen en renovaties op, maar hier was dat niet het geval. De douche en w.c. zijn erg eenvoudig, maar voldoen net. De keuken is erg basic, maar redelijk nieuw: ik schat zo’n veertig jaar oud. De ramen zijn oud: het huis heeft nog nooit dubbele beglazing meegemaakt en in sommige ramen zitten barsten. In een aantal kozijnen verdween de autosleutel die ik erin prikte zonder problemen enkele millimeters in het vochtig aanvoelende hout. De zolder hebben we geeneens bekeken. Er moet veel vervangen, geschilderd en geïsoleerd worden, maar dat hoeft niet allemaal in één keer. Het huis heeft charme, ruimte en een prachtige ligging: vlak bij winkels, in de bewoonde wereld, maar toch helemaal vrij met een geweldig uitzicht over de fjord. Een tuin met pruimenbomen en bessenstruiken, vaste planten en houten vlaggenmast. En dat allemaal voor een bedrag waarvoor je in Nederland net een garage hebt.

Een paar dagen later hebben we het huis nog een keer bezichtigd, samen met een collega met haar man, mensen met wie we in onze vrije tijd ook omgaan. Een bezichtiging van ruim anderhalf uur. Nadat zij ook razend enthousiast waren over het huis met de zeven gietijzeren kachels was het voor ons duidelijk: we gaan een bod doen. Dat gaat wat anders dan in Nederland, want hier worden verschillende bieders gewoon tegen elkaar uitgespeeld. Wisten wij veel? Daardoor hebben we uiteindelijk iets meer geboden dan de prijsopgave van de makelaar. Ook dat is hier normaal. Het eerste bod was schriftelijk en het bieden daarna ging per telefoon. Woensdagmiddag om 15.00 uur was het zover. De makelaar belde me op mijn werk met de mededeling dat als wij net zoveel zouden bieden als de laatste bieder, het huis voor ons zou zijn. Dit omdat volgens hem de verkopende erfgenamen ons er graag in wilden hebben. Dat moet je dan maar allemaal geloven, maar wij hebben dus inderdaad net zoveel geboden als de laatste bieder. En toen was het van ons.

De ondertekening van het contract is begin oktober en de oplevering is op 1 november, of twee weken daarna. Het huis moet namelijk nog leeg gehaald worden door de erfgenamen. Onze planning is om eind november over te gaan, in de hoop dat er dan nog geen sneeuw ligt. Anders kan de verhuiswagen niet bij het huis komen.

Ik zal in de volgende brieven vast heel veel schrijven over ons nieuwe avontuur, want zo voelt dat wel. Maar we zijn blij, erg blij. Tot een volgende brief.

Henk

Neem een nieuwsbrief...

Abonneer u op de nieuwsbrief van norsk.nl, met nieuws over projecten, vacatures, onroerend goed en vestigingsmogelijkheden in Noorwegen. De nieuwsbrief verschijnt ongeveer één keer per maand.