Advies over wonen
en werken in Noorwegen?
Bel 0047 928 54 190

Nutteloos

Het is winter, dus voorzie ik mijn zelf van berkenstammetjes gemaakte vogelvoederhuisje elke ochtend van zonnebloempitten. Indien nodig hang ik tevens een nieuwe mezenbol in een groen plastic netje op. Winterweer of geen winterweer. De eerste jaren kocht ik bij de plaatselijke supermarkt kleine kilozakken met zonnebloempitten. Maar toen ik erachter kwam dat een bouwmarkt in een nabijgelegen dorp zakken van 25 kilo verkocht, koos ik daar voor, uit economische overwegingen. Ook de mezenbollen koop ik nu per emmer van vijf kilo. Wij en daarmee de vogels in onze tuin zijn echte grootverbruikers van zonnebloempitten en vet geworden. Om de winter door te komen hebben we ongeveer 100 kilo zaad nodig. Een beste lading. Hoeveel zonnebloemen moet je daar wel niet voor kweken?

Naast kool- en pimpelmezen brengen ook vinken, groenlingen, boomklevers en roodborstjes regelmatig een bezoek aan vogelhuize Brugman. In de weekenden, als ik overdag bij fatsoenlijk daglicht de drukte rond het open huisje kan observeren, verbaas ik me over de pikorde tussen de verschillende vogelsoorten. De groenlingen zijn geloof ik wel het meest brutaal en dulden noch soortgenoten, noch andere soorten in het huisje als ze bezig zijn een maaltje pitten te verorberen. En de enkele ekster die komt kijken jaag ik weg: voor hem is dit voer niet bedoeld. Ook de op de loer liggende kat van de buren heeft in de winter niets in onze tuin te zoeken en wordt door mij onverbiddelijk weggejaagd.

Waarom vertrouw ik u dit allemaal toe, deze lading non-informatie waar u weinig of helemaal niets aan heeft? Het komt door het fenomeen “verveling”. Een woord dat ik in Nederland uit mijn woordenschat kon schrappen, omdat ik domweg geen tijd had om aan verveling toe te kunnen geven. Altijd was ik op weg, in de files vliegend van de ene naar de andere afspraak. En ’s avonds en in de weekenden zag de agenda zwart van sportafspraken, verjaardagen, theaterbezoek, vergaderingen en nog veel meer. Het was zo erg dat mijn vrouw en ik op een gegeven moment afspraken om kruisjesweekenden in het leven te roepen. Dat waren zaterdagen en zondagen die in de gezamenlijke agenda op de keukentafel gekenmerkt werden door een groot rood kruis erdoor. Het was voor ons beiden strikt verboden om op die dagen afspraken met anderen te maken. Dit waren de spaarzame, maar o zo belangrijke kwaliteitsweekenden voor ons. Alleen van het woord al heb ik nu een enorme afkeer gekregen. Kruisjesweekenden. Kwaliteitsweekenden. Dat het zover moest komen.

Maar hier in Noorwegen, ver weg van familie en oude vrienden die ik met een bezoek kan lastigvallen, zijn er dus momenten dat ik me voorzichtig afvraag of ik me misschien wel verveel. Ik durf het woord nauwelijks in mijn mond te nemen. Zonder gewetensbezwaren over nutteloos bestede tijd kan ik op een regenachtige zondag een uur lang op de veranda met een verrekijkertje de ruziënde vogels dichterbij halen of een eekhoorntje volgen die van boom tot boom springt. Mijn gedachten zijn op die momenten nergens anders dan bij de vogels of de eekhoorn.

De rest van deze saaie dag kan ik vullen met het bladeren in kranten en in interieurtijdschriften, het ongericht surfen op internet en het zo inefficiënt mogelijk avondeten klaarmaken, zodat ik er lekker lang mee bezig ben. Terwijl het na het opdienen in een kwartier op is. ’s Avonds vervang ik het ongericht surfen door het even zinloze zappen langs de paar televisiekanalen die we kunnen ontvangen. En vóór we het weten is de zondag op een uur na weer voorbij en moeten we aanstalten maken om naar bed te gaan. Weer een verloren dag, een dag waarop ik niets gedaan heb. Een ledige zondag zoals ik me die herinner uit mijn jeugd.

Ik zou deze nutteloze zondagen voor geen goud willen missen. Het zijn dagen waarop ik helemaal niets hoef. Daar maak ik dankbaar gebruik van. Het is te slecht weer om te wandelen en er is te weinig sneeuw om te skiën. De grond in de tuin is bevroren, dus daar kunnen we ook niets uithalen of instoppen. De stad is te ver weg en bovendien is daar ook niets te doen. Mijn vrienden in de buurt wonen op deze dagen te ver weg om te bezoeken. En in klussen heb ik geen zin.

Aartslui.

Heerlijk.

Houden zo.

Ik ga weer vogeltjes kijken.

Zie ik daar een beflijster?

Warempel.

Neem een nieuwsbrief...

Abonneer u op de nieuwsbrief van norsk.nl, met nieuws over projecten, vacatures, onroerend goed en vestigingsmogelijkheden in Noorwegen. De nieuwsbrief verschijnt ongeveer één keer per maand.