Advies over wonen
en werken in Noorwegen?
Bel 0047 928 54 190

Leegweek

Toen we net een half jaar in ons oude huis woonden vonden we op een woensdag na thuiskomst van ons werk een mysterieus briefje op de voordeur geplakt. Een half A-viertje berichtte ons over ”tømming av slamavskiller”. Die zou een week later plaats gaan vinden en we werden vriendelijk verzocht onszelf en het bedrijf op de ”tømmeuke” voor te bereiden.

Het onvermijdelijke woordenboek Noors-Nederlands/ Nederlands-Noors van Lulofs bood zoals wel vaker het geval is geen uitkomst. Onze behulpzame buurman wel. Hij wist ons te vertellen dat het ging om het legen van de septic tank die in de tuin begraven ligt, iets dat ongeveer één keer per jaar schijnt te moeten gebeuren. En zo werden we weer heel wat wijzer. We wisten nu niet alleen voor altijd dat een slamavskiller een septic tank is, maar ook dat we er eentje in de tuin hebben. Daar hadden we bij de aankoop van het huis nooit bij stilgestaan. We dachten dat dat allang niet meer voorkwam in het welvarende Europa, gewend als we waren aan de op het riool aangesloten nieuwbouwwijken in Nederland.

We hadden dus een slamavskiller die over een week geleegd zou moeten worden. Volgende week was het ”tømmeuke”, leegweek, in ons dorp. We wisten nu wat ons te doen stond. Simpelweg kwam het er volgens de altijd behulpzame buurman er op neer dat we het deksel van de slamavskiller bloot moesten leggen, zodat het bedrijf er gemakkelijk bij zou kunnen. Zo niet, dan zouden ze doorrijden en zouden wij een jaar moeten wachten tot de volgende leging van de tank. Daar moest ik maar niet aan denken. Ik kreeg al visioenen van overstromingen in huis, gepaard gaande met onprettige geuren. Met een beetje graven, volgens de buurman zo’n halve meter diep, zou het deksel wel tevoorschijn komen. Ik besloot dat op mijn vrije zaterdag te gaan doen. Het zou toch niet meer dan een halfuurtje werk zijn?

Maar net zoals bij vele andere klussen in en rond het huis kwam ik weer eens bedrogen uit. Ik had er niet bij stilgestaan dat ik niet wist waar in de tuin de slamavskiller zich bevond. Ook de buurman die normaal alles lijkt te weten liet me in de steek. Hij wist het niet, want hij woonde hier ook nog niet zo lang. En ook een andere buur kon ons niet helpen. Hij had de voormalige bewoners nooit zien graven. Dat was overigens goed te zien aan de totaal verwilderde tuin toen we het huis overnamen. De enige tip die we kregen was dat de slamavskiller zich aan de lage kant van ons tegen een helling gebouwde huis zou moeten bevinden, omdat vloeistoffen nu eenmaal graag omlaag stromen. Dat had ik zelf ook nog kunnen bedenken. Bovendien ligt bijna de gehele tuin aan de lage kant van het huis. Aan de hoge kant is net plaats voor een vuilnisbak en een fiets tegen de muur. De voormalige bewoners waren helaas niet meer bereikbaar en verkeerden reeds in het hiernamaals. En hun kinderen, van wie we het huis gekocht hadden, waren al net zo onwetend over het bestaan van de slamavskiller als mijn vrouw en ik, zo bleek na een korte telefoonronde.

Restte mij niets anders dan vindingrijk te werk te gaan en mij een voorstelling te maken van het onderaardse gebeuren aan de voorkant van mijn huis. Ik stelde me de slamavskiller als een enorme holle ruimte voor, half gevuld met ”slam”. Mooi dat ik hier geen Nederlands woord voor hoef te bedenken. Een holle ruimte klinkt hol, dacht ik zo, dus als ik zou springen zou ik moeten horen of ik me bovenop de slamavskiller bevindt of niet. Zo gezegd, zo gedaan.

 

 

Die regenachtige zaterdagochtend hebben verschillende buurtbewoners en toevallige wandelaars mij, gehuld in regenpak en met een spade in hand, al springend in onze tuin gesignaleerd. De tuin bleek helaas bijna overal even hol te klinken. En hoe diep ik ook op verschillende plaatsen groef, er kwam niets tevoorschijn dat op een deksel van een slamavskiller leek. Ik zou ook niet weten hoe die eruit zou moeten zien. Wel groef ik keien op, heel veel keien. En een paar verroeste hoefijzers met punten: een soort spijkerbanden voor paarden. Die hebben we bewaard. Na een paar uur springen en graven hield ik het voor gezien. De tuin zag eruit alsof een paar reusachtige mollen flink huis hadden gehouden. Mijn image als gekke Hollander was definitief gevestigd in het dorp. Niemand wist wat mij die zaterdag bezielde. Mijn vrouw was aan het werk en heeft gelukkig niets gezien.

Ik heb dat weekeinde de slamavskiller niet weten te lokaliseren. Bezorgd om de gevolgen van een niet geleegde slamavskiller heb ik datzelfde weekeinde geen gebruik meer gemaakt van het toilet. Het ging gewoonweg niet. De dinsdag erop lag er een briefje in de bus van één van de kinderen die ooit in het huis gewoond hadden. Ze was na ons telefoontje gaan zoeken en had een tekeningetje bij de oude spullen gevonden, waarop met een kruisje aangegeven stond waar de slamavskiller zich bevond. Op een plek die absoluut niet hol klonk trof ik na even graven het betonnen deksel van de slamavskiller aan, iets meer dan een halve meter in diameter en met in het midden en verroeste ring als handvat. Het was slechts een paar minuten werk. Een dag later kon ik weer met een gerust hart naar het toilet. En op de plek waar ik bij de volgende leegweek moet graven ligt een grote steen. Ik hoef niet meer te springen.

Neem een nieuwsbrief...

Abonneer u op de nieuwsbrief van norsk.nl, met nieuws over projecten, vacatures, onroerend goed en vestigingsmogelijkheden in Noorwegen. De nieuwsbrief verschijnt ongeveer één keer per maand.